WILLEN JULLIE NIET DANSEN

 

SPEELLIJST

Willen jullie niet dansen

 

Vrijdag 20 november 2009 20u30 Ostadetheater Try-out

Zaterdag 21 november 2009 20u30 Ostadetheater Première

Zondag 22 november 2009 20u30 Ostadetheater

Dinsdag 24 november 2009 20u30 Ostadetheater

Zaterdag 28 november 2009 20u30 Ostadetheater

Zondag 29 november 2009 20u30 Ostadetheater

Zondag 06 december 2009 20u30 Ostadetheater

 

 

Reserveer nu

 

BLOG

Willen jullie niet dansen

 

De eerste voorstelling van Feikes Huis is in de maak, de acteurs zijn bekend: Neal Lewis en Jacques Riebeek, onze vormgeefster: Jasmijn van den Berg, de technicus: Hans Vulink en we worden begeleid door: Gienke Deuten. Kortom alle ingrediënten om aan de slag te gaan.

 

De eerste week zijn we begonnen met workshops van Pat van Hemelrijck en Marlyn Coetsier. We kregen hier veel inspiratie van en namen dat mee naar week 1. Week 1 was vorige week. In die week hebben we vooral onze repetitieruimte verkend, de keuken uitgeprobeerd en veel gesprekken gevoerd om en rond de keukentafel, maar we hebben ook al een voorzichtig begin gemaakt op de vloer. We geven elkaar namelijk opdrachten, die aansluiten bij ons verhaal en bij de thema's die we daar uit halen. Aan het einde van de eerste week hebben we kort samengevat waar onze voorstelling over moet gaan.

 

Nu zijn we aangekomen bij week 2. We beginnen elke dag met koffie drinken, de mannen zetten vrij sterke koffie,wel heel lekker, want ik ben altijd in een klap wakker. We ontbijten met croissantjes vers uit de oven, ja je moet elke nieuwe dag natuurlijk wel een beetje vieren! Maar goed, na het ontbijt gaan we aan de slag. Vandaag hebben we alle drie een act gemaakt aan de hand van teksten die we ter inspiratie hadden mee genomen. Neal had voor mij een tekst meegenomen van Daniil Charms uit: " Ik zat op het dak", een schrijver van wie we allemaal een boek bleken te helpen. Dat is toevallig toch! De tekst is als volgt:

 

Een man verliet een keer zijn huis
Een man verliet een keer zijn huis
met knapzak en met stok,
Het was voor lang
Het was voor lang
Dat hij te voet vertrok.

 

Hij keek niet op, hij keek niet om
En volgde het rechte pad.
Hij sliep noch dronk,
Hij dronk noch sliep,
Hij sliep noch dronk noch at.

 

Eens liep hij in de morgenstond
Het vos in en sindsdien,
Van dat moment,
Van dat moment,
Heeft nieman hem gezien.

 

Maar als het ooit nog eens gebeurt
Dat u die man ontmoet,
Vertel het ons,
Vertel het ons,
Vertel het ons met spoed.

 

Als wij zo doorgaan gaan we hem wel vinden, ik heb goede moed,
Mik

 

 

 

Berichten van het front

 

We zitten nu precies drie en een halve week in onze schuilplaats in Bos en Lommer, ingeklemd tussen de met geluidswallen bepantserde armen der mobiliteit, de A10 en het spoordijk van trein en metro. Moet gezegd; vanuit ons keukenraam krijgen we ook steeds meer zicht op de voetvalvelden van AVV Sloterdijk door de steeds meer bladverliezende bomen. En afgezien van het feit dat ik voor de deur met een mes bedreigd werd in de eerste week, is het goed toeven hier . De supermarkt is op loopafstand en mijn hondje kan rennen langs het spoor. Wat wil een mens nog meer...!

In ons ‘huis' daarentegen is echt álles zoals het zou moeten zijn. De koffie is altijd bijna klaar en de geur van vers gebakken croissants komt je 's ochtends meestal tegemoet. Onze theaterzaal is ruim en sfeervol en staat vol met allerlei voorwerpen, groot en klein, en is mede door onze onvolprezen technicus Hans voorzien van alle benodigde technische hulpmiddelen om onze uitprobeersels te ondersteunen. We zitten in een groot gebouw waar we geen last hebben van iemand en ook niemand van ons. Alhoewel we geen last hebben, hebben wij ons toch moeten aanpassen aan de mensen met een ruimte in het gebouw. We hebben zelfs veel last van mensen, maar daar komen we later vast nog over te spreken. Theatermaken is oorlog voeren, zowel met jezelf als met anderen.

 

Er moet gezegd dat Mik, Neal en ik elkaar pas heel kort kennen en we in zekere mate tot elkaar veroordeeld zijn. De mechanieken van de theaterpraktijk hebben ons op toevallige wijze bij elkaar gebracht en daar zijn we zeer dankbaar voor, maar dat betekent wel dat we een inhaalslag moeten maken waarbij we eigenlijk geen pottenkijkers kunnen gebruiken.

Dat lukt heel aardig. Die inhaalslag slaan bedoel ik dan. We leren elkaar steeds beter kennen. Elkaars ideeën, gevoel voor humor, dramatiek. Elkaars achtergrond, smaak, en soms zelfs een tipje van elkaars verlangen. En dit natuurlijk zowel naast als op de vloer.

De afgelopen weken hebben we in eerste instantie veel gepraat over wat we willen maken en elkaar daarna steeds opdrachten gegeven om die inhoud te vinden, te onderzoeken en vorm te geven.
Veel van deze exercities draaien uit op vinden wat je niet zoekt en met de juiste ingesteldheid is dat zeer prettig.

 

We zijn nu inmiddels op een punt gekomen waarop datgene dat we wel zoeken, steeds duidelijker zichtbaar wordt. Maar daarover komen we later verder te spreken.

 

Jacques

 

 

 

Berichten van het front 2

 

Goed nieuws voor de verdwaalde lezer: Er komt in ieder geval een voorstelling. Zoveel is nu wel duidelijk.

Na ons eerdere vermoeden van een op handen zijnde ontstaan van een toneelstuk zijn we er van vrijdag tot dinsdag getuige van geweest (en zijn we ook de oorzaak van overigens). Ik hoor u denken; van vrijdag tot dinsdag... dat zijn vijf dagen... is dat niet een beetje lang...? Maar u moet er in dezen rekening mee houden dat theatermakers in dit stadium nog de weekeinden vrij nemen, dus dat in acht genomen, valt het alleszins nog mee.

 

Het begin was er (of diende zich aan) vorige week. Vooral de stijl of de code die we vonden was erg belangrijk. We vonden een aanknopingspunt voor onze existentie op het toneel. Maar alleen een begin is nog maar een begin en nog geen stuk. We hadden in de eerste weken al allerlei ideeën en onderwerpen verzameld die we theatraal wilden vormgeven, maar daar was een toonwisseling (een transformatie van sfeer, stijl en middelen) van dit reeds gevonden begin voor nodig om dit ook te realiseren. Die we hebben we nu de afgelopen dagen gevonden en dus kunnen we met recht zeggen dat er een stuk geboren is.

 

Verder kunnen we met trots enkele personages met naam en toenaam aan u voorstellen;

Plumo, een voor stof allergische / hypochondrische schoonmaker; Ssylvesster; een innemende, doch sluwe tuinslang; Adler, een uit Duitsland afkomstige wandelstok met sympathieën die de wenkbrauwen doen fronzen en een doorgeroeste theepot waarvan we er nog niet helemaal uit zijn wat hij doet en ook nog niet achter zijn hoe hij heet, maar waarvan we in ieder geval zijn hoestende optreden en hartverwarmende feedback kunnen waarderen.

 

Kunnen we nu glimlachend van het front de kraamkamer maken en u bemoedigend toeknikken? Nee. Er moet nog steeds van alles uitgevochten worden en daarom is het hier nog steeds een warzone. Maar gelukkig worden er in de oorlog ook kinderen verwekt. Daar zijn we tenslotte ook voor aangesteld.

 

Rest mij u alleen nog toe te voegen dat de peer verdroogd is maar de wijn nog steeds op kamertemperatuur wordt gedronken.

 

Jacques

 

 

 

Maandag avond blues blog

Het is maandag avond, 23.00 uur zie ik op het klokje van de computer. Ik kreeg net , voordat Jacques de deur uit liep om Jules (de hond van Jacques) uit te laten, een compliment over mijn zangstem, dat is natuurlijk altijd heel welkom. Ik heb namelijk zondag avond het nummer: Yesterday van Tom Waits geoefend. Ik ben zeker geen volleerd muzikant, in de verste verte niet, maar ik zing graag en blijkbaar komt dat over.

Ons Bos en Lommerhuis is een goede afspiegeling van waar we staan op dit moment. Het is een puinhoop: overal kranten, bladeren, papier, touw, blikjes, glazen, spullen (waar we niets meer mee doen) etc. Alhoewel ik moet toegeven dat we een dappere poging hebben gedaan, door de afwas te doen, een chaotische puinhoop met kleine oplevingentjes, zou je zo kunnen zeggen. Nu lijken we zeker zo'n groep doorgewinterde kunstenaars, die dag en nacht wijden aan het welzijn van de kunst. Dat is ook zo. We hebben ons zojuist ontfermd over de tafel, die er oud uit moet zien, dus zijn we hem te lijf gegaan met: ketchup, rode wijn, balsamico en inkt. Een mooi kleurenpalet, maar geen aangename geur samenstelling, kan ik je vertellen. Maar hier zal ik niet verder over uitweiden. Belangrijker is misschien, dat we steeds orde proberen te creëren in onze chaos. Het lijkt tegenstrijdig, maar chaos kan niet zonder orde en andersom. Zouden deze tegenpolen überhaupt wel bestaan zonder elkaar? Dit kan een lang filosofisch gesprek worden..............maar dat is misschien meer iets voor na de voorstelling.

 

Deze blog heet maandag avond blues, omdat het voor mij een dag was, waarbij ik door de bomen het bos niet meer zag. Ik liep trouwens gisteren in Amelisweerd en ik ben blij dat dit aangelegde bos mag blijven bestaan, het was er namelijk zeer aangenaam vertoeven. Dit is een perfect voorbeeld voor de dag: repetitie ontwijkend. Je ziet het niet meer, je weet het niet meer, dus ga je andere onderwerpen verzinnen, die eigenlijk heel leuk zijn, maar onderhuids voel je steeds dat je eigenlijk iets ander zou moeten doen, want de klok blijft maar tikken. Dit is de eerste keer in 7 weken dat de tijd mij bekruipt, als onkruid dat sneller groeit dan je lief is. Maar de mannen zijn de kalmte zelf en maken zich totaal geen zorgen, dus gelukkig wisten zij mij te kalmeren. Zo kom ik altijd weer terug bij een zin: "het komt allemaal goed". Dit is een zin, die ik de laatste tijd vaak als levensmotto poneer en tot nu toe heeft het me al veel vruchten afgeworpen. Na de repetitie ben ik maar even naar buiten gegaan en heb wat boodschappen gaan gedaan.

 

Eenmaal terug in ons Bos en Lommer paleis, stond daar een overheerlijke pasta maaltijd op mij te wachten, door onze eigen chefkok: Neal, zelf bereid. Wat ontstaan er toch altijd goeie gesprekken bij een heerlijke maaltijd, alleen daarom is het al goed om te eten! Ik ga zo slapen en ik verheug mij nu al op de chocoladeletters, die ik als een geheime Bos en Lommerpiet, in alle schoenen ga doen die ik onderweg tegen kom. Tot gauw,

 

Groet,

Mik